Het verhaal van Luna... de hond met jeuk

Wanneer de oplossing de oplossing niet is….

Wanneer Luna wakker is heeft ze jeuk… krabben, krabben tot bloedens toe. Jeukende oren, jeukende buik en hoe ze ook bijt op haar pootjes.. de jeuk gaat maar niet weg.

Gek wordt ze er van. En verdrietig…. Luna is een doodongelukkig hondje……

Luna is een lieve pluizebal van vier lentes jong. Ze zou moeten spelen en rennen, ravotten in de tuin. Maar in plaats daarvan ligt ze in haar mandje, en gaat ze al jaren van dermatoloog naar dierenarts naar specialist…..

Luna krijgt speciale brokjes, omdat ze volgens de dermatoloog allergisch is voor veel soorten voeding, en ook krijgt ze prednison als de jeuk te erg wordt.

Luna kwam bij mij in de praktijk, en samen met haar baasjes hebben we gekeken naar hoe we haar kunnen helpen.

Ik vroeg onder andere of ze ook allergisch is voor dingen in de omgeving, was ze daar op getest?

Het antwoord was ja, ze was allergisch voor Meelmijt, copramijt en hooimijt. De baasjes hadden de uitslagen van de test bij zich.

In de vier jaar dat Luna bij de Dermatoloog kwam was nog niet 1 keer advies gegeven over het bewaren van de brokjes.

Voorraadmijten, zoals meelmijt leven namelijk in voorraad, en dan vooral in dingen waar veel zetmeel in zit…… brokjes!!!!!!!

Luna is allergisch voor haar eten.. maar niet zoals de dermatoloog zei, voor kip of rund… Nee Luna is allergisch voor de mijten die in de aangebroken zakken voeding leven. En zo komt ze 2 keer per dag in aanraking met de mijten en hun uitwerpselen waar ze allergisch voor is!!!

Had deze dermatoloog meer verstand van voeding gehad… dan had Luna zich niet vier jaar zo ellendig hoeven voelen..

Door eenvoudige aanpassingen zoals het overschakelen op dievries vers vlees, blikvoeding of het simpelweg invriezen van de brokjes na het openen van de zak, is de kwaliteit van leven voor Luna drastisch verbeterd en kan ze weer spelen… voor het eerst in vier jaar. Ze is niet 100% genezen, maar voelt zich in ieder geval stukken beter. Ook hoeft ze geen medicijnen meer.

Van dit soort dingen moet ik inwendig elke keer weer een beetje huilen…. En daarom doe ik wat ik doe…… mensen leren over voeding..